واصباحا : سلام فقط علی عبادالله الصالحین
دوست عزیز ،
در چند جمله ای که بنده در مورد دستبوسی و مذمت آن نوشته بودم اگر حتی یکبار آنرا درست خوانده بودید متوجه می شدید که بنده هدفم بیش و پیش از انتقاد از مراد شما، انتقاد از آقای بنی صدر بوده و نه از آقای احمدی نژاد.

حتی نوشته بودم که وقتی دستبوسی بنی صدر را بیاد می آورم احمدی نژاد را فراموش می کنم،زیرا آقای احمدی نژاد همین است که هست. نه پز روشنفکری دارد، و نه ادعاهای آنچنانی. ولی آقای بنی صدر، بیا و ببین..

شما دقیقاً یک دقیقه و سی و سه ثانیه از وقت مبارکتان را صرف مطالعه مطلب بنده فرموده اید. اما بنده بار ها به سایت شما مراجعه کرده ام و همین مطلب دستبوسی شما را ده ها بار خواندم. حتی عین مطالب آنرا کپی کرده ام تا در زیر مطلب خودم نقل کرده و به نقد و قضاوت بگذارم.شما حتی بیش از چند ثانیه وقت صرف نوشتن به اصطلاح نظراتتان نفرموده اید، تنها یکی دو جمله. ولی بنده چی؟! آنچه خطاب به شما دارم می نویسم از کل مطلبی که شما مطالعه نفرموده اید نیز دارد زیاد تر می شود.

برادر عزیز بنده ویار ندارم که امروز بطور اتفاقی از این بدم بیاید و فردا از آن یکی دیگر. اصولاً از «خوش آمد»،«بد آمد» های ویاری نفرت دارم. در سنّی که باید از شغل معلمی ام باز نشسته شده باشم،به لطف مراد شما و احمدی نژاد های دیگر، اکنون دارم در دیار غربت روزی نه ساعت کلنگ می زنم و طاقت فرسا کار می کنم. بعد از کار، به جای استراحت می نشینم و مطلبی می نویسم. بارها شده است که حتی شب را نخوابیده ام و با خاموش کردن کامپوترم دو باره به سراغ بیل و کلنگم رفته ام و حتی برای خوردن صبحانه نیز وقت نداشته ام. چرا؟ برای اینکه از سنین هفده سالگی دردمند اسلام بوده ام. وقتی کسی انتقادی از اسلام می کرده، به جای راحت طلبی و نقل چند حدیث مشکوک و مجعول و شاید منسوخ، ساعتها و روزها بدنبال مطالعه و تحقیق می رفته ام و روزها فکرم معطوف و مشغول آن بوده. به جای مصداق گرفتن «اهل حق» به دنبال «حق» می رفته ام و این جمله امام علی در نظرم بوده که : ” اعرف الحق حتی تعرف اهله”.

در مطلب «دستبوسی» بنده می خواستم به «بید بگویم که منار بلرزد» و قصدم انتقاد از بنی صدر و بنوعی، تبرئه احمدی نژاد بوده. اما هم اکنون با نقل مطلب شما، اگر راضی باشید، به تکمیل و ادامه آن مطلب خواهم پرداخت. گر چه در بادی امر قصدم نوشتن و اشاره ای گذرا بود.
عاقبت به خیر